خواهرم یک گل سرخ
همکلام با سهراب که گفت
            مادری دارم
                             بهتر از برگ درخت
می نویسم اینحا
                      خواهری دارم
که سبوی مِهرش
صد به اندازه دریای ادب جای دارد
رسم او پایداری
               پیشه اش مهربانی
حسرت عطرش را
                  با تمنای زیاد، بانوی گل های قمصر دارد.
خواهرم یک گل سرخ
او همیشه آرام
              هدیه اش آرامش
که بدان، دشتی از یاس و شقایق
                     حسرت داشتن یک لحظه از آن را دارند
خواهرم یک گل سرخ
                  سرخ تر از شادی عشق
او حضورش سبز
                   سبز تر از باغ بهار
او کلامش ناب
               ناب تر از شبنم و آرامش صبح
قلب او نورانی است
او خودش آسمانی است
من به این واژه آسمانی ناب
              من به این گوهر یکدانه پاک
                         من به این قلب پر از مهر و صفا
من به اینها همه عادت دارم
من به صبحانه نان و غزل و آینه عادت دارم
سالیانی است که حضورش، ارادت دارم
ای خدای دلها:
گل من با همه اوصاف که از کوچه ذهنم رد شد
به تو ای خالق جان می سپارم
که مبادا یک لحظه
           گردی از خستگی این دیر قدیم
گل گلبرگ وجودش را 
نا خواسته بیازارد.....