ته دسه هیمه و رسن بورده  / ته قد نشا و خرمن بورده

اتا دم راحت دنیا نکردی/ ته عمر صحرا بتتن بورده

 

لالالالا خسه تن بلاره / شه مار بوی پیرن بلاره

 

ته مه گره دایی توئه بلاره /  ته شو مسه نشی خوئه بلاره

مسه لالا خوندسی تا صواحی /  مسه داشتی آرزوئه بلاره

 

لالا دل دارنه ارمونه بلاره /  بی ته دنیا مه زندونه بلاره

 

ته دوش مشته هیمه، من ته بلاره /  ته دس پره پینه، من ته بلاره

یا نشاء کردی یا مال په دئی  / ته سر ا تن خسه، من ته بلاره

 

لالا چش مشته اسری  بلاره  /  ته مه دنیای خشیه بلاره

 

افتاب ته دل گوشه نوونه /  بهار ته دسه ونوشه نوونه

اگه دنیای خشی مه بووشه  / جان مار گرم کشه نوونه

 

لالالالا شه غمخواره بلاره /  اسا ونه تن نخاره بلاره

معنی فارسی شعر:

دستت را هیزم و طناب بریده و زخمی کرده است/ 

قدت را نشاء و خرمن کوبی خم نموده است/

حتی یک لحظه در دنیا نیاسودی/

عمرت در گشتن و دویدن در جنگل و صحرا تمام شده است/

لالالالا، به قربان تن خسته ات/ 

فدای بوی پیراهن مادرم بشوم/

به فدایت که مرا در گهواره تاب می دادی/

به فدایت که شب ها برایم نمی خوابیدی/

برایم تا صبح لالایی می خواندی/ 

به فدایت که برایم آرزوها داشتی/

لالا، به فدایت که دلم پر از حسرت و آرزوست/ 

بدون تو دنیا برایم زندان است/

به فدایت که کوله باری از هیزم بر پشتت نهادی/

به فدایت که دستانت پینه بسته است/

یا مشغول نشاء و یا به دنبال دام ها روانه بودی/

لالا، چشمم پر از اشک است، به فدایت/ 

تو خوشی دنیای من بودی/ 

خورشید، حتی گوشه دل تو نمی شود/ 

بهار، نیز بنفشه دستانت نخواهد شد/ 

اگر تمام خوشی های دنیا برای من باشد/ 

هرگز ارزش خوابیدن در آغوش گرم مادر را نخواهد داشت/ 

لالا، به فدای غمخوار خودم/ 

به فدایش که اکنون تنش بیمار و رنجور است.

شعر از: شعبان نادری رجه،شاعر سوادکوهی.